Ваҳдати миллӣ яке аз бузургтарин дастовардҳои халқи тоҷик дар даврони соҳибистиқлолӣ ба шумор меравад. Пас аз солҳои вазнини ҷанги шаҳрвандӣ, мардуми Тоҷикистон бо иродаи қавӣ ва талошҳои пайгирона тавонистанд сулҳу суботро барқарор намуда, роҳи ваҳдату ҳамдигарфаҳмиро пеш гиранд. Имрӯз ваҳдати миллӣ ҳамчун омили асосии пойдории давлат, рушди иқтисодиву иҷтимоӣ ва зиндагии орому осоиштаи мардум эътироф гардидааст.

Дар таърихи навини Тоҷикистон рӯзи 27 июни соли 1997 аҳамияти бузург дорад. Дар ин рӯз Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид, ки ба ҷанги шаҳрвандӣ хотима бахшид. Ин рӯйдоди муҳим барои муттаҳид сохтани миллат ва бунёди ҷомеаи орому босубот заминаи устувор фароҳам овард.

Бо талошҳои роҳбарияти давлат ва хиради мардуми тоҷик кишвар аз вартаи нобудӣ раҳо ёфт.

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти

Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон дар бораи аҳамияти ваҳдат чунин таъкид намудаанд:

“Ваҳдати миллӣ барои мо неъмати бебаҳо, омили муҳимтарини пешрафти давлат ва кафили зиндагии осоиштаи мардум мебошад.”

Дар шароити имрӯза ҳифзи ваҳдати миллӣ вазифаи муқаддаси

ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон аст. Ҷавонон, махсусан, бояд ҳисси ватандӯстӣ, худшиносии миллӣ ва эҳтиром ба арзишҳои давлатдориро дар худ тақвият диҳанд. Зеро душманони миллат ва

гурӯҳҳои ифротӣ ҳамеша кӯшиш мекунанд, ки миёни мардум низоъ

ва ҷудоиандозӣ ба вуҷуд оранд. Танҳо бо муттаҳидӣ, эҳтироми ҳамдигар ва дӯст доштани Ватан метавон пеши роҳи чунин хатарҳоро гирифт.

Бо шарофати ваҳдати миллӣ имрӯз дар Тоҷикистон садҳо иншооти муҳими давлатӣ, роҳҳо, нақбҳо, неругоҳҳо, мактабу беморхонаҳо бунёд гардидаанд. Сатҳи зиндагии мардум тадриҷан беҳтар шуда, нуфузи Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ афзоиш ёфта истодааст. Ҳамаи ин дастовардҳо маҳз самараи сулҳ ва ваҳдати миллӣ мебошанд.

Ҳар як шаҳрванди кишвар бояд дарк намояд, ки ваҳдат танҳо шиор нест, балки пояи бақои давлат ва ояндаи миллат аст. Агар дар ҷомеа сулҳу субот ҳукмфармо бошад, давлат рушд мекунад ва мардум зиндагии осоишта ба сар мебаранд. Аз ин рӯ, ҳифз намудани ваҳдати миллӣ, эҳтироми якдигар ва таҳкими дӯстиву бародарӣ вазифаи ҳар яки мост.

Дар фарҷом метавон гуфт, ки ваҳдати миллӣ барои халқи тоҷик арзиши муқаддас ва сарвати бебаҳо мебошад. Маҳз тавассути ваҳдат Тоҷикистон тавонист ба сӯи рушду ободӣ қадам гузорад. Пас, мо бояд ин неъмати бузургро қадр намуда, барои таҳкими он ҳамеша саҳмгузор бошем,зеро Пешвои миллат такя ба ҷавонон намуда доим таъкид мекунанд, ки зиракии сиёсии хешро аз даст надиҳем ва барои гиромидошт ва арзишҳои миллӣ муборизаи беамон барем.